Imagin o Louis'ie cz. 2

Imagin o Louis'ie cz.2

_____________________________________________________________________________________________

Długo się nad tym zastanawiałam, ale w końcu podjęłam decyzję. Zapisałam sobie jego numer w telefonie jako: Louis Tomlinson. Coraz bardziej nie mogłam uwierzyć w to co wydarzyło się dzisiejszego wieczoru. Szczególnie w to, że jeden z moich idoli dopiero co dał mi swój numer telefonu. To było tak jakbym całe to wydarzenie wyśniła. Myślałam o tym jeszcze chwilę. Potem poszłam do łazienki umyłam się i przebrałam w za dużą koszulkę z napisem One Direction i krótkie spodenki. Ten komplet służył mi za piżamę. Wyszłam z toalety i ułożyłam się wygodnie w łóżku. Po około 5 minutach już spałam. Obudziłam się popołudniu dokładnie to o 12. Zeszłam do kuchni, gdzie na stole czekało na mnie śniadanie, a obok karteczka z napisem: Kochanie zrobiłam Ci już śniadanie, niestety musiałam znowu zawieźć twojego brata do kolegi. Ps. Mam nadzieję, że wczorajszy wieczór się udał i że spałaś dobrze.   Mama.

Zjadłam naleśniki, które zrobiła mi mama. O 13 zadzwoniłam do [IP]

- Hej [IP]. Nie obudziłam Cię?

- Nie, nie obudziłaś mnie. Jestem na nogach od godziny.

- Spotkamy się dzisiaj muszę Ci coś powiedzieć.

- Okej. Kiedy i gdzie?

- O 14:30 w parku.

- Dobra. Będe. Pa

- Pa.

Rozłączyłam się i poszłam do pokoju. Tam wybrałam sobie top na ramiączkach z napisem 1D, krótkie spodenki i czarne vansy. Wzięłam ubrania do łazienki. Umyłam się, wysuszyłam włosy układając je w ładnego koka i ubrałam się. Jak wyszłam z łazienki dochodziła 14. Wzięłam torebkę, nałozyłam okulary i wyszłam. Na szczęście doszłam do parku w tym samym czasie co [IP]. Przywitałyśmy się i usiadłyśmy na naszej ulubionej ławce.

- Po co chciałaś sie spotkać?- zapytała zaciekawiona.

- Pamiętasz jak wczoraj Louis odprowadzał nas i jak opowiadałam mu, że nie wierzę w to wszystko co się działo?

- Oczywiście, że pamiętam. Wtedy podszedł do ciebie i dał Ci buziaka w policzek.

- Tak. Dał mi jeszcze kartkę- mówiąc to odszukałam liścik od chłopaka i podałam przyjaciółce.

- Nie wierzę! Louis napisał to do Ciebie? Ściemniasz.

- Nie. Mówię prawdę.

- Zadzwoniłaś, żeby się z nim umówić?

- Nie. Chyba sobie żartujesz on nigdy nie będzie chciał się ze mną spotkać.

- Skąd wiesz nawet nie próbowałaś.

- No dobra może masz rację.

-O jejku muszę już lecieć. Papa

- Pa.- pożegnałyśmy się i poszła.

Chwilę jeszcze posiedziałam. Wiatr rozwiewał moje włosy, a ja nadal rozmyślałam nad ty co powiedziała [IP]

Potem i ruszyłam w kierunku domu. Nagle wpadł na mnie jakiś koleś. Gdy się zachwiałam chłopak mnie lekko przytrzymał.  Spojrzałam w górę i ujrzałam wysokiego(wyszszego odemnie) bruneta.

- Znowu się spotykamy w podobnej sytuacji co wczoraj.

- Louis?- zapytałam niepewnie bo nie widziałam jego oczu, które skryte były za okularami, jak również miał kaptur.

- Tak. Czemu wczoraj nie zadzwoniłaś?

- Bo późno wróciłam do domu i nie chciałam przeszkadzać.

Podniasłam się na nogi i spojrzałam w jego oczy(na tyle ile pozwalały mi okulary). Chłopak niespodziewanie zbliżył się tak, że nasze twarze były oddalone od siebie o kilka centymetrów. Po chwili złączył nasze usta w namiętnym pocałuknu.

-Kocham Cię- wyszeptał do mojego ucha.

- Ja Ciebie też kocham- odpowiedziałam po czym znów go pocałowałam.

Od tamtej pory minęły 2 lata jesteśmy ze sobą cały ten czas. Wspieramy się. Nasza miłość zaczęła się od spotkania na koncercie i ta data jest naszą rocznicą.

Mrs. Horan Tomlinson